قبیله‌گرایی و تفرقه‌افکنی، آفت آینده‌ای روشن برای نسل جوان است/گچساران و باشت شایسته‌سالاری می‌خواهد

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی‌ سماعیل زارعی فعال فرهنگی و سیاسی گچساران در یادداشتی نوشت: چهار دهه است که بخشی از فضای سیاسی شهرستان‌های گچساران و باشت، به‌جای آنکه بر محور توسعه، شایسته‌سالاری و خدمت به مردم شکل بگیرد، گرفتار بازی با دوگانه‌های هویتی و قبیله‌ای شده است.

سال‌هاست عده‌ای با برجسته کردن مرزبندی‌هایی همچون «باشت و باوی»، «ترک و لر»، «باوی و بویراحمد» و دیگر تقسیم‌بندی‌های اجتماعی، توانسته‌اند فضای عمومی را به سمت اختلافات فرسایشی سوق دهند و از دل همین شکاف‌ها، مسیر رسیدن به کرسی‌های قدرت، مدیریت‌ها و مناصب سیاسی را برای خود هموار کنند.

این در حالی است که امروز جهان در مسیر دیگری حرکت می‌کند؛ دانشمندان، کارآفرینان و نخبگان جوامع، با تکیه بر علم، فناوری، سرمایه انسانی و خلاقیت، برای جوانان خود فرصت‌های جدید اشتغال و پیشرفت خلق می‌کنند؛ اما هنوز عده‌ای تلاش دارند جامعه را با ادبیات و نگاه‌های متعلق به گذشته سرگرم کنند و با زنده کردن دوگانه‌های منسوخ‌شده، ضعف‌های مدیریتی و ناکارآمدی‌های خود را پنهان سازند.

متأسفانه در سال‌های اخیر نیز شاهد آن بوده‌ایم که برخی اختلاف‌افکنی‌ها با عناوینی جدید همچون «گرمسیر و سردسیر» یا «بویراحمد گرمسیری و باشت و باوی» بازتولید می‌شود؛ گویی قرار است بار دیگر جوانان و مردم این منطقه به‌جای مطالبه عدالت، اشتغال، توسعه و مدیریت کارآمد، درگیر صف‌بندی‌هایی شوند که هیچ دستاوردی جز عقب‌ماندگی و تضعیف سرمایه اجتماعی ندارد.

قبیله‌گرایی و تفرقه‌افکنی، میراثی نیست که بتواند آینده‌ای روشن برای نسل جدید بسازد. تجربه تاریخ نشان داده است که حکومت‌ها و جریان‌هایی که به‌جای ایجاد وحدت، از اختلافات اجتماعی برای اداره جامعه استفاده کرده‌اند، درنهایت سرمایه‌های انسانی و اجتماعی خود را از بین برده‌اند.

امروز وظیفه جامعه نخبگانی، جوانان، دانشگاهیان و همه دلسوزان گچساران و باشت این است که با هوشیاری، اجازه ندهند آینده آنان قربانی بازی‌های سیاسی و دوگانه‌سازی‌های بی‌ثمر شود. باید از تمام ظرفیت‌های انسانی، قومی و فرهنگی منطقه در مسیر همدلی، عدالت و پیشرفت استفاده کرد.

فرزندان این سرزمین، چه باوی باشند، چه بویراحمدی، چه لر، چه ترک و از هر طایفه و تیره‌ای، پیش از هر چیز شهروندانی هستند که آینده‌ای مشترک دارند. آینده‌ای که با اتحاد، شایسته‌سالاری و مطالبه‌گری آگاهانه ساخته می‌شود، نه با دیوار کشیدن میان مردم.

اکنون زمان آن رسیده است که جامعه از بازی‌های تفرقه‌افکنانه عبور کند و به‌جای سوار شدن بر «الاغ قبیله‌گرایی»، بر مرکب علم، وحدت، عدالت و توسعه حرکت کند؛ چراکه تنها با همدلی است که می‌توان اشتغال پایدار، مدیریت سالم و آینده‌ای شایسته برای جوانان این دیار رقم زد.